Nieuws

Nieuws & Meer
JO-85

Afscheid van SVH

De foto’s staan online!

Kitty van Rijn maakte foto’s van het afscheidsfeest, je kunt ze allemaal [HIER] bekijken!

De toespraak van Bert den Hartog op Rienbouw Day

Herinneringen van de zoon van een oud voorzitter/erelid van onze voetbalvereniging sv Heinkenszand bij het officiële eindfeest.

Geachte leden en OUD leden van Sportvereniging Heinkenszand en andere belangstellenden,
Beste mensen,

U bent zojuist getuige geweest van het bijzondere feit dat de spelers van het eerste uur, op deze historische plek een punt gezet hebben achter het zelfstandige bestaan van onze voetbalvereniging sv Heinkenszand. Hier waar het allemaal 61 jaar geleden begon op de “weie van Rienbouw van Iwaerde an de Boerediek”. Een meer symbolische plek is niet te bedenken!

En de reden dat ik hier nu mag toespreken hoop ik in de loop van mijn verhaal aan u meer duidelijk te kunnen maken.
Maar voordat het balletje hier vroeger op zaterdag om 16.00 uur kon gaan rollen moest er door de spelers eerst heel ander werk verzet worden.

En dat in die tijd, nu ook niet meer voorstelbaar, dat er op zaterdagmorgen nog gewerkt werd in Nederland en de middelbare scholen op zaterdagmorgen tot 12.00 uur gewoon les gaven! Behoudens dat het veld ingezaaid was met gras, was dat ongeveer de enige overeenkomst met een voetbal veld van heden. Het veld voldeed niet aan de juiste afmetingen, het was namelijk aan de kant van Vermue een paar meter smaller dan aan de van Iwaarde kant.
En alvorens te kunnen spelen moest er eerst heel ander werk verzet worden. Elke zaterdag werden er 3 leden aangewezen om het weiland om te vormen tot een voetbalveld. Voor de wedstrijd moest het veld eerst vrij van de koeien gemaakt worden, vervolgens moesten alle koe-e-vlaaien en molshopen verwijderd worden, brandnetels en hoge graspollen gemaaid worden. En moest er gekalkt worden, waarvoor het kalkmachinetje van Luctor geleend mocht worden. De kleedkamer of wat daar voor door mocht gaan bevond zich hier in de schuur hiernaast met niet te vergeten de mestvaalt waar je altijd langs moest lopen en waar je bij nat weer op moest passen om niet uit te glijden richting mestvaalt.

Wat klonken die noppen op die stenen altijd speciaal als er twee elftallen in de rust of na afloop richting kleedkamer gingen. Nou ja kleedkamer. In dezelfde ruimte stonden, want stoelen of banken waren er niet, ook de tegenstanders en de scheidsrechter! Soms afhankelijk van de stand in de rust of na afloop, gezellig, maar vaak met zoveel mannen in een veel te kleine ruimte alleen maar warm! Zoals dat destijds ging, was er ook geen douchegelegenheid maar een emmer regenwater uit de regenput.

De doelpalen waren geschonken door de Timmerfabriek van Anton de Mol, de voorzitter van het eerste uur. Echter de eerste jaren ontbraken er doelnetten, zoals dat bij veel verenigingen het geval was.
Ik herinner mij dat ik als jongen van een jaar of acht een keer langs de doelpaal stond en de keeper van Heinkenszand gepasseerd werd en de leren bal tergend langzaam richting de hoek ging waar ik tegen de doelpaal stond. Door mijn voet op het laatste moment tegen de bal te zetten rolde de bal over de achterlijn i.p.v. de doellijn en was het géén goal. De meeste spelers van Heinkenszand blij, maar de tegenstander uiteraard kwaad. Ook toen kon ik het kennelijk al niet laten om tegen een bal te schoppen.

Maar je moest toen nog tot je twaalfde wachten voor je officieel als lid van sv Heinkenszand mocht gaan voetballen. En was er voor de jonge jeugd weinig anders te beleven dan de plaatselijke padvinderij of de turnvereniging Atlas.
Ik kan mij nog heel goed herinneren hoe blij ik was toen ik op 12 jarige leeftijd….. Eindelijk, officieel mee mocht gaan doen. En het oranje shirt met de witte V mocht gaan dragen. Het echte voetballeven was voor mij begonnen!
In 1961 werd mijn vader, Henk den Hartog of zo als hij bij velen toen bekend stond “d’n artog”, door het toenmalige bestuur gevraagd om tijdelijk lid te worden van het bestuur. Met name om te helpen bij het opstellen van de Statuten van de jonge vereniging en het verkrijgen van de Koninklijke goedkeuring als sportvereniging.
Mijn vader werkte namelijk bij de Gemeente en men dacht dat hij de wegen wel kende om dit te kunnen bereiken. Mijn vader dacht dat dit een kort “klusje” was zoals we tegenwoordig zouden zeggen, maar de sfeer in het bestuur was zo bijzonder en er werd door de bestuursleden van het eerste uur zoveel gedaan dat hij met veel plezier gebleven is en uiteindelijk 27 jaar voorzitter is geweest van onze club. Een onvoorstelbaar lange periode van voorzitterschap. Tegenwoordig doet iemand dat een paar jaar, of is het zelfs onmogelijk om een voorzitter te vinden.
Mijn vader was een voorzitter die zelden of nooit wedstrijden bezocht, maar die en ik heb dit uit onafhankelijke bron de bestuurs- en ledenvergaderingen strak leidde. Met zijn vaste team Ary Hannewijk als secretaris en Piet de Smidt als penningmeester vormden zij jarenlang de kern van het bestuur.

Vergaderd werd er in het begin “bie Ube Knuut” en later “bie de Pruis”. En juist ook de gezelligheid en het onderlinge contact na de vergaderingen waren reden voor mijn vader als bestuurslid te blijven. Uit dezelfde onafhankelijk bron waren met name de wedstrijden kurken op het biljart legendarisch.
Even voor de niet kenners onder ons: Een spel waarbij een kurk met daarop een dobbelsteen in het midden van het biljart wordt gezet en bij de afstoot of carambole eerst de bal geraakt dient te worden en dan de kurk met de dobbelsteen. (Een normale carambole telt voor 1 punt, wanneer tevens de kurk wordt omgestoten telt men het aantal ogen van de dobbelsteen erbij op. Als de kurk wordt omgestoten voor het raken van de eerst bal komt dit aantal ogen in mindering.)

Dat op deze avonden de sluitingstijd van 23.00 uur soms overschreden werd en politie Smits aanklopte, kon de pret niet drukken. De politie wist dat het bestuur daar vergaderde en keek wel eens binnen met de vraag of zij wel avondpermissie van thuis hadden en vertrok dan weer…… tot grote opluchting van Ube!
In 1962 verhuisde de club samen met Luctor naar het gemeentelijk sportpark aan de Dorpsstraat met in eerste instantie 2 fraaie velden. Maar de kleedgelegenheid was in het Koetshuis van het bos van Van Citters nog bepaald niet optimaal. Later in 1968 met nieuwe kleedlokalen dicht bij het veld. Allemaal zelf gerealiseerd door de leden. Net als later de bouw van de kantine.

Met de bouw van een kantine kwam er een einde aan de nabesprekingen in café ‘de Toelast’. En ontstond een plek waar jong en oud elkaar kon ontmoeten! Want een voetbalvereniging is echt van meer belang voor een gemeenschap dan alleen het tijdverdrijf voor jong en oud.
Sport is belangrijk, omdat het bijdraagt aan ontmoeting, binding, een gezonde leefstijl en positieve beeldvorming van een dorp of stad. Goed functionerende sportverenigingen zijn daarbij belangrijk. Sportverenigingen bieden een nuttige vrijetijdsbesteding en een sociale structuur die de onderlinge betrokkenheid in de samenleving versterkt.
Waarom mag ik hier nu deze woorden tot u spreken? Ik denk dat het is om de volgende reden.
Vorig jaar, twee weken na het 60 jarig bestaan van onze vereniging is mijn vader op de respectabele leeftijd van net geen 89 jaar overleden.
Na afloop van zijn crematie vertelde Thijs van Damme, alwaar Thijs net namens sv Heinkenszand gesproken had, aan mij dat er inmiddels wederom ver gevorderde plannen waren voor een tweede fusie van sv Heinkenszand en Luctor ’88.

Ik zei toen dat mijn vader daar heel erg blij mee zou zijn geweest omdat hij altijd fervent voorstander was van één voetbalvereniging op Heinkenszand. Omdat een voetbalvereniging veel betekent voor de hele gemeenschap, deze de gemeenschap vrijwel geen geld kost, door de geweldige inzet van velen, die zich bij herhaling inzetten voor het algemeen belang. Ik zei toen gekscherend dat als de vereniging nog iemand zocht om te spreken op deze bijzondere dag vandaag, ik daartoe in naam van mijn vader bereid zou zijn.
En nu is het zover, want enkele weken geleden belde Thijs om mij te helpen herinneren.
Per 1 juli a.s. houdt onze voetbalclub sv Heinkenszand in zijn huidige vorm officieel op te bestaan. En hebben de leden van de club er bijna unaniem voor gekozen om samen met buurman Luctor’88 verder te gaan als Luctor Heinkenszand.

De gekozen slogan “Meer dan voetbal” door het bestuur van de nieuwe vereniging maakt duidelijk dat Luctor Heinkenszand een maatschappelijke rol wil gaan spelen in Heinkenszand en omgeving, door met vele partijen te gaan samenwerken. En in het bijzonder denk ik aan de kansen die dit voor de jeugd gaat geven. Waar misschien later de vereniging zelf van kan gaan profiteren.
In naam van mijn vader zou ik U willen zeggen, als we terug kijken en leren van de lessen uit het verleden zie ik heel veel kansen voor de toekomst , want ‘Eenheid geeft ons allen kracht’!
En ik sluit af met alle leden van de nieuwe vereniging dan ook heel veel goeds en vooral sportieve en sociale successen toe te wensen.